ดูนก ในโครงการฯ ของพ่อ
บ่อยครั้งที่กิจกรรมดูนกและถ่ายภาพนก เปรียบเสมือนเป็นการบังคับให้ต้องเดินทางไปยังสถานที่หรือแหล่งท่องเที่ยวต่าง ๆ ที่แตกต่างกันทั้งสภาพภูมิประเทศและระบบนิเวศวิทยา ซึ่งไม่จำเป็นว่าสถานที่แห่งนั้นจะเป็นที่ถูกใจเราหรือไม่ก็ตาม จนหลายคนต้องถอดใจไปกับกิจกรรมนี้ เมื่อนึกการเดินทางและค่าใช้จ่ายที่ถีบตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีจำนวนคนอีกไม่น้อย ที่ยังรักษาการเดินทางของตนเองเพื่อทำกิจกรรมดูนกและถ่ายภาพนกเพื่อตอบสนองความสุขทางใจของตนเองอย่างสม่ำเสมอ แต่ถ้าเราลองมองย้อนกลับไปอีกด้านหนึ่งของการเดินทางในแต่ละครั้ง ก็จะพบว่าการเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ ก็ทำให้เราได้เรียนรู้และศึกษาเรื่องราวต่างๆจากสิ่งที่ได้พบเห็นมาไม่ว่าจะเป็นความสวยงามของธรรมชาติและวิธีการดำรงชีวิตของชุมชนในพื้นที่ที่แตกต่างกัน รวมทั้งความสำคัญทางวัฒนธรรมที่ร้อยเรียงสืบทอดกันมาอย่างที่หลายคนไม่เคยได้รับรู้มาจากการร่ำเรียนในสถานศึกษา ซึ่งปัจจุบันได้มีการบัญญัติการท่องเที่ยวในลักษณะนี้เอาไว้ว่าเป็น “การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์” ซึ่งใช้กันจนนักท่องเที่ยวในบ้านเราทั้งหน้าเก่าและหน้าใหม่พากันเราเข้าใจว่า ใครก็ตามที่เดินทางเข้าไปท่องเที่ยวในเขาลำเนาไพร การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ซึ่งในความเป็นจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ที่พูดกันจนเป็นคำฮิตติดปาก มีความหมายมากลึกซึ้งมากกว่าคำพูดเพียงแค่
